De steen is weg!

 

En dan was er ook nog die Paasdienst! Soms wist ik even niet hoe ik het allemaal voor elkaar zou krijgen met tussendoor een verbouwing thuis in Alkmaar en familie en sociale contacten die ook tijd en aandacht verdienden. Intussen lag de Paasdienst als een steen op mijn maag. Pasen vraagt om iets moois en bijzonders, maar de tijd en de ruimte, waar haalde ik die vandaan? En toen bleek één telefoontje genoeg. Wim van Leeuwen was er meteen voor in om mee te doen. Ineens voelde ik me een stuk lichter, er was weer licht. Dus dat Pasen volgens het Johannesevangelie met licht en twee engelen te maken heeft kan ik helemaal beamen, want naast die ene Wim was er die andere, mijn ‘eigen’ Wim die me op het spoor van het telefoontje had gezet.

Ik denk dat we dat allemaal kennen, dat iets je zwaar op de maag kan liggen. En dan kun je kennelijk zomaar opeens ook een Paaservaring hebben, door engelen van mensen die er voor je zijn als het nodig is.
De engelen in het graf van Jezus, een aan het hoofd- en een aan het voeteneinde, markeerden de plaats waar Jezus had gelegen. Marion van Bruggen schreef ooit: ‘Cirkelen rondom het lege midden.’ Dat is denk ik wat we doen als we nadenken over Pasen. We cirkelen er met onze gedachten omheen, omdat wát daar gebeurde, ons verstand te boven gaat en we het met ons denken niet ‘bij elkaar krijgen’. Misschien dat het met Pasen veel meer om een ervaring gaat dan om weten. De ervaring dat de zon weer over je leven schijnt, dat je weer óp kunt staan en verder kunt, lichter dan voorheen. En dat er Iemand is geweest die ons daarin is voorgegaan. Iemand die het donker overwonnen heeft en ons heeft voorgeleefd en heeft laten zien dat het leven en de liefde sterker zijn dan de dood. De zachte krachten zullen zeker winnen, dát is waar geloof over gaat. Het is een kracht die moed geeft om op te staan om te doen wat goed is.

Het Paasverhaal is een verhaal van hoop en vertrouwen dat op een dag het licht weer over in je leven komt als je dwaalt in het donker. De ervaring die Johannes van het Kruis beschreef in ‘De donkere nacht van de ziel’. Maar dan zijn ze er ook, die engelen. Soms heb je er geen oog voor, kún je ze niet zien, voel je alleen leegte, maar ze zíjn er wel, zoals ooit in dat lege graf van Jezus. Als leegte je overkomt, kun je in verwarring raken en intens verdrietig zijn, zoals Maria verdrietig was. Ze had zoveel van Jezus gehouden en hoe hij had moeten lijden en hoe alleen hij daarin was geweest, was verschrikkelijk geweest. Maar gelukkig waren er engelen die vroegen naar haar verdriet waardoor ze zich los kon maken van de aanblik van het lege graf en het lichter werd. Ze ontdekte er  ‘de tuinman’ in die door het noemen van haar naam haar terugbracht bij zichzelf en de hoop die in haar was. De steen van het graf en die van haar hart, ze waren erdoor verdwenen, waardoor ze op kon staan en verdergaan. Zo’n Paaservaring wens ik ons allen toe!

Ellen van Houten

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s