Toespraak: ‘Vrijheid en Bevrijding’   

Annemieke Bouman, the author of this article, is the lead celebrant of the Sufi Universal Worship services in Alkmaar  North Holland, The Netherlands. She is a noted speaker throughout the country.
Her focus is building bridges among people, by explicating in an eclectic manner the universal truths in philosophies and religions, which uplift and enhance all who read or listen to her presentations.

The original is written in Dutch and it has been translated into English by Teresa A. Takken, SFCC

anatomy-biology-eye-8588

anatomy-biology-eye-5888 by Pexels

5 mei 2019

Wat is het goed om stil te staan bij Vrijheid en Bevrijding. Wat een enorme rijkdom en zegen is het om de vrijheid te kunnen vieren op een dag als vandaag.

Wat een rijkdom en zegen is het om hier een kerkdienst, een soefidienst, een Eredienst te kunnen houden en deze gewoon per affiche op het raam en via internet te kunnen aankondigen.

In vrijheid! Wát een rijkdom en een zegen.

We hebben vaak geen idee hoe rijk en gezegend we zijn. Want hoewel uiterlijk vrij voelen we dat innerlijk lang niet altijd zo.

Na vandaag zullen onze hersenspinsels, verwachtingen, teleurstellingen, gehechtheden, onhebbelijkheden en jawel, ook onze oordelen, ons weer in beslag nemen.

Vaak zonder dat we het onszelf bewust zijn zitten ook wij gevangen in onze gedachtenstructuren en patronen.

Uiterlijke vrijheid is een groot goed en onschatbaar waardevol in zichzelf.

Innerlijke vrijheid en geestelijke vrijheid bevinden zich op andere lagen van ons leven, op andere frequenties zogezegd.

Paulus beschrijft zijn worsteling met zijn innerlijke intenties en zijn aardse natuur in zijn Brief aan de Romeinen.

“Niet wat ik wil doe ik, maar dat wat ik niet wil, dat doe ik”, lazen we vandaag.

Paulus beschrijft daarmee de twee machten waar ook Zarathoestra het zo vaak over heeft:  het goede en het kwade. De twee machten die we zowel in de natuur om ons heen, als ook in onszelf waarnemen.

Leer ons wandelen op het pad der waarheid, Heer, verzuchte Zarathoestra, opdat wij het goede deel verkrijgen.
Bevrijd ons van alle zaken die onwezenlijk zijn.

Ook Zarathoestra voelt zich, net als Paulus, onvrij en wil bevrijd worden. En hij verzucht dit niet alleen voor zichzelf, maar voor allen, voor de mensheid.

Vanuit Soefistandpunt kan de zonde die Paulus verwoordt, worden gezien als dat wat ons afscheidt, wat ons van de Eenheid afbrengt, wat scheiding brengt tussen ons en de ander, tussen ons en het leven. Het goede wordt gezien als dat wat ons tot Eenheid brengt, tot verbondenheid.

Paulus noemt zichzelf een krijgsgevangene van de wet der zonde. Gevangen in zijn eigen menselijke natuur. Terwijl hij ernaar verlangt het goede te doen.

Laatst las ik een boek over interpretaties van de Midden-Oosterse talen, talen die lang niet zo rechtlijnig zijn als onze taal.

Bij de vertaling van de bijbel uit het Hebreeuws en Grieks zijn keuzes gemaakt in taalgebruik.

Als Neerlandicus heeft een tante van mij meegewerkt aan een Bijbelvertaling en om met een groep taalkundigen een consensus te verkrijgen wat betreft woordkeus viel allerminst mee.

De Midden-Oosterse talen zijn multi-interpretabel en kunnen worden gelezen en verstaan afhankelijk van de ontwikkeling van de persoon die ze leest of hoort.
Het goede en het kwade kan dan ook worden vertaald als het rijpe en het onrijpe.

Ofwel het bewuste en het onbewuste.

Dat wat tot inzicht is gekomen en dat waarin we gevangen zitten in de ik-gerichte menselijke natuur.

Bij de bestudering van de teksten voor deze dienst, zocht ik wat informatie op en kwam op een recent videoblog van het Nederlands Bijbelgenootschap, waarin een zoektocht wordt beschreven naar de vertaling van het begrip Sarx: S.A.R.X.

Dit begrip komt voor in de brieven van Paulus.

Is het vleesch, is het leden, van ledenmaten, van lichaam, is het aardse natuur?

Sarx is een begrip uit tijden waarin men een groter bewustzijn had van een geestelijke natuur dan dat wij tegenwoordig hebben. Onze aardse natuur, onze ‘gevangenschap’ zo gezegd in ons lichaam, doet ons de wereld ervaren vanuit een afgescheiden perspectief.

Vanuit een stoffelijk en sterfelijk perspectief, gebonden aan tijd en ruimte, voelen we een overlevingsdrang en handelen dienovereenkomstig.

We dragen zorg voor behoud van ons eigen lijf en leden, desnoods ten koste van anderen.

Wanneer we groeien in de geest, opstaan in de geest, zoals Paulus zou zeggen, gaan we onszelf en de wereld meer en meer vanuit een ruimer perspectief beschouwen. Vanuit een besef van Eenheid, het wezenlijke aspect van onszelf, los van onze aardse identificaties, los van onze gehechtheden.

Als mens zijn we geneigd onszelf te identificeren, als man of vrouw, jong of oud, geslaagd in het leven of niet, met welk werk we doen, als opgegroeid en wonend in bepaalde landen en culturen met bepaalde religieuze denkbeelden.

We kunnen onszelf afvragen hoe we zouden zijn als we geboren waren in een ander werelddeel, in het lichaam van het andere geslacht, van een ander ras, in families die rijker of juist armer waren, opgegroeid in een ander politiek milieu, of zelfs in een ander tijdperk.

Wat blijft er van ons over, wie zijn we, wanneer we deze identificaties loslaten?

Hoe meer inzicht we krijgen in onze Hogere natuur, hoe vrijer we komen van onze eigen menselijke beperktheden en onhebbelijkheden.

Om daar te komen dienen we stukje bij beetje van onszelf, van wie we dachten dat we waren, op te geven. Een deel van onszelf op te offeren als het ware. En hoe meer we de gehechtheden aan wie we dachten dat we waren opgeven, hoe vrijer we worden; in ons denken en in ons handelen.

Dat loslaten van onze onzuivere intenties, of natuurgestuurde gedragingen zo u wilt, gaat niet zomaar 1, 2, 3, dat gaat geleidelijk, met vallen en opstaan.

Laat een wijze de onzuiverheden van zijn zelf wegblazen, gelijk een smid de onzuiverheden van het zilver wegblaast, één voor één, beetje bij beetje en van tijd tot tijd, stond in de Boeddhistische tekst.

Hoe kunnen we dat oefenen?

De vorige week overleden oud-minister Johannes Witteveen en boegbeeld van het Universeel Soefisme in Nederland heeft daartoe herhaaldelijk een belangrijke aanwijzing gegeven:

‘Een Soefi probeert de dingen niet alleen vanuit zijn eigen perspectief te bekijken, maar ook uit dat van een ander’.

Het bekijken vanuit het perspectief van de ander, helpt om vrijer tegenover onze eigen standpunten en gehechtheden te staan.
We zijn als mensen sterk geneigd onze eigen gedachten heel serieus te nemen en vaak voor waar aan te nemen. Ook waar het onze meningen en zelfs oordelen over andere mensen aangaat.

Maar hoeveel zegt dat over het werkelijke wezen van de ander?

Inayat Khan zegt daarover:

Of ik de hemel in wordt geprezen
of wordt verguisd en uit de hemel op aarde tuimel,
het is me alles om het even.
Het leven is mij een zee in eeuwige beweging,
waarin de golven van faam en blaam
steeds rijzen en dalen.

Het is me alles om het even, zegt hij.

Hij is niet gehecht aan hoe anderen over hem denken.

Hij beseft dat er net zoveel ideeën en beelden over hem bestaan, als er anderen op de wereld zijn. Miljoenen.

En geen van deze ideeën heeft hij zelf in de hand. Geen van deze ideeën gaan werkelijk over hem.
Uiteraard streeft hij naar een onberispelijk leven, maar hij weet dat hoe de ander hem ervaart, volledig afhangt van het perspectief dat de ander heeft.

Zo geldt dat ook voor ons.

We zouden ons gevangen kunnen voelen in de beelden die anderen van ons hebben.
We zouden ons ook vrij kunnen voelen onszelf te zijn, onze eigen richting te volgen, los van de beelden en verwachtingen van anderen.

We zouden ook anderen vrij kunnen laten zonder onze beelden en ideeën op hen te plakken.

We zouden zelfs vrij kunnen zijn ten opzichte van onze eigen gedachten. Ze wat minder ernstig kunnen nemen.

Byron Katie, Amerikaans schrijfster, geeft een belangrijk advies.

Bij gedachten en conclusies die we hebben over onszelf, anderen en het leven, moedigt zij ons aan om een paar vragen te stellen.

De eerste twee hiervan zijn: Is het waar? En Hoe weet ik zeker dat het waar is?

Het onderzoeken van onze gedachten met behulp van deze vragen helpt ons wederom om vrijer te komen tegenover onszelf. Wanneer we vrijer staan tegenover onszelf, in onszelf, staan we vrijer tegenover de wereld, of in de wereld.

Het Hindoegeschrift gaat zelfs nog een stapje verder. Hierin wordt gezegd dat wie de vruchten van zijn activiteiten verlangt noch verafschuwt, onthecht is. Zo iemand is vrij van dualiteiten, overwint daarmee de gebondenheid aan de materie en raakt volkomen bevrijd.

Inayat Khan schrijft daarover ergens:

Ik vind voldoening in het volbrengen van het mij opgedragen werk en laat de gevolgen over aan de Grote Oorzaak.

Hierbij dacht ik ook terug aan gebeurtenissen in het leven van Einstein uit een dienst die we eerder hadden: Einstein ontwikkelde de atoomsplitsing, waarmee tot zijn grote afschuw de atoombom werd gemaakt. Tegelijk luidde de bom op Hiroshima het einde van de tweede Wereldoorlog in, zo wordt gezegd.

Er is oorzaak en gevolg inde wereld en soms worden Oorzaak en Gevolg met hoofdletters geschreven.

De begrippen Oorzaak en Gevolg met hoofdletters gaan voorbij aan onze menselijke blik.

Laatst zag ik een filmpje over een kleurenbril, ontwikkeld voor mensen die kleurenblind zijn. Na het opzetten van deze bril konden mensen ineens de kleuren zien, die voor de meeste mensen gewoon zichtbaar zijn.

Kunt u zich de ontroering voorstellen, wanneer mensen, die hun hele leven de wereld in grijstinten hebben waargenomen ineens kleuren kunnen zien?

Zo verbeeld ik me het grote Inzicht: Inzicht met Hoofdlettters. Wanneer we ooit met een totaal andere blik kunnen zien, een totaal ander perspectief zullen hebben, ineens de diepte en nuances zien in de wereld die ons nu soms grauw, onbegrijpelijk en zelfs wreed voorkomt.

——-

Afgelopen week sprak ik een dierbare vriend van mij en we spraken over onze overleden broers.

Vandaag, 5 mei, is het de sterfdag van mijn jongste broer. Mijn broer had, na zeven jaar psychoses, ggz, medicijnen en allerlei ellende, zijn eigen Bevrijdingsdag gevierd.

De broer van deze vriend was een jaar eerder in deze zelfde periode van het jaar overleden.

Zijn broer stierf in zijn armen, gleed weg en opende nog een laatste keer zijn ogen…

En mijn vriend keek, via de ogen van zijn broer, in een wereld zo ongelofelijk vol en vol liefde, dat, in plaats van daar woorden voor te vinden om die liefde uit te drukken, de tranen van ontroering opnieuw over zijn wangen stroomden. Far beyond peace, zei hij, vér voorbij vrede…. Zoals wij het ons kunnen voorstellen.

Een ongelofelijk kostbaar en dierbaar moment.

Deze andere werkelijkheid die achter en door onze werkelijk vervlochten is, is werkelijk een andere dimensie, waar slechts enkelen een glimp van hebben opgevangen.

Bij de mensen die dat overkomt laat dat een onuitwisbare herinnering achter, die vaak echter, realistischer lijkt, dan de werkelijkheid die we gewoonlijk ervaren.

Woorden schieten tekort deze andere werkelijkheid te omschrijven.

Zoals ook woorden tekort schieten om kleuren te omschrijven aan iemand die kleurenblind is.

Of kunnen we aan een kleurenblinde de kleuren zo beschrijven dat deze zich ineens de werkelijkheid kan voorstellen zoals wij deze zien?

Op de status van zijn WhatsApp heeft deze vriend van mij staan: De werkelijkheid is niet waarneembaar door de bril van religie of ideologie.

Zo’n bril als zo’n kleurenbril bestaat er niet om ons de werkelijkheid, die achter onze zichtbare werkelijkheid schuilgaat, te doen inzien.

Ik zou graag een doos met zulke brillen hebben en ronddelen hier, maar helaas, ze zijn nog niet op de markt….

Een Joodse, jonge vrouw die zo’n speciale bril of beter gezegd speciale blik op de werkelijkheid had was Etty Hillesum.

Zelfs in oorlogstijd was zij in staat het wezenlijke van het onwezenlijk te scheiden en haar blik op God te behouden.

Zij keek voorbij de menselijke onvermogens en trachtte God te blijven zien.

Zij toont een grote innerlijke vrijheid, los van de uiterlijke omstandigheden.

Ik lees u een stuk tekst voor uit het boek ‘Dat onverwoestbare in mij’1

Mijn God, dit tijdperk is te hard voor broze mensen als ik ben. Ik weet ook, dat er hierna weer een ander tijdperk komen zal, dat humanistisch zal zijn.
Ik wil zo graag blijven leven om al de menselijkheid, die ik in me bewaar, ondanks alles, wat ik dagelijks meemaak, over te dragen in dat nieuwe tijdperk. Dat is ook het enige, waardoor wij de nieuwe tijd kunnen voorbereiden, door haar nu al in ons voor te bereiden.

En ergens ben ik zó licht van binnen, zo zonder enige verbittering en heb zoveel kracht en liefde in me. Ik wil zo graag blijven leven om de nieuwe tijd te helpen voorbereiden en om dat onverwoestbare in mij behouden over te dragen naar de nieuwe tijd, die zeker zal komen, ze groeit immers al in mij, iedere dag , ik voel het toch?

Het zijn bange tijden, mijn God. Vannacht was het voor het eerst, dat ik met brandende ogen slapeloos in het donker lag en er vele beelden van menselijk lijden langs me trokken. Ik zal je één ding beloven, God, een kleinigheidje maar: ik zal mijn zorgen om de toekomst niet als evenzovele zware gewichten aan de dag van heden hangen, maar dat kost een zekere oefening.

Iedere dag heeft nu aan zichzelf genoeg. Ik zal je helpen God, dat je het niet in mij begeeft, maar ik kan van te voren nergens voor in staan. Maar dit éne wordt me steeds duidelijker;: dat jij ons niet kunt helpen, maar dat wij jou moeten helpen en door dat laatste helpen wij onszelf. En dit is het enige, wat we in deze tijd kunnen redden en ook het enige, waar het op aankomt: een stukje van jou in onszelf, God. En misschien kunnen we ook er aan meewerken jou op te graven in de geteisterde harten van anderen. … Er zijn mensen, het is heus waar, die nog op het laatste ogenblik stofzuigers in veiligheid brengen en zilveren vorken en lepels, in plaats van jou, mijn God.

En elders lees ik van haar tot besluit van deze overweging:

En woorden als God en Dood en Lijden en Eeuwigheid moet men weer vergeten. En men moet weer zo eenvoudig en woordeloos worden als het koren, dat groeit of de regen, die valt.

Men moet alleen maar zijn…

1Etty Hillesum, ‘Dat onverwoestbare in mij’, Uitgeverij Balans


Speech: “Freedom and Liberation” 5 May 2019
May 5 Liberation Day 1.


How good it is to reflect on Freedom and Liberation. What an enormous wealth and blessing it is to be able to celebrate freedom on a day like this.
What a wealth and a blessing it is to be able to hold a church service, a Sufi service, a Worship service here and simply announce this by poster on the window (Add: by newspaper) and via the internet. In freedom! What a wealth and a blessing.We often have no idea how rich and blessed we are. Because although externally free, we do not always feel that way inwardly.
After this Liberation day, our brainwashing, expectations, disappointments, attachments, habits, and yes, even our judgments, will again occupy us.
Often without us being aware of it, we too are trapped in our thought structures and patterns.
Outer freedom is a great good and invaluable in itself. Inner freedom and spiritual  freedom are on other layers of our lives, on other frequencies, so to speak.Saint Paul describes his struggle with his inner intentions and earthly nature in his Letter to the Romans. “Not what I want, I do, but what I don’t want, I do,” we read today. Paul describes the two powers that Zarathustra also talks about so often: good and evil. The two powers that we observe both in nature around us and in ourselves.Teach us to walk in the path of truth, Lord, sighed Zarathustra, that we may receive the good part. Free us from all things that are unreal. Like Paul, Zarathustra also feels unfree and wants to be liberated. And he sighs about this not only for himself, but for all, for humanity.From a Sufist point of view, the sin that Paul expresses can be seen as what separates us, what brings us away from the Unity, what separates us from ourselves and the other, between us and life. The good is seen as what brings us to Unity, to connectedness. Paul calls himself a prisoner of war from the law of sin. Caught in his own human nature. While he longs to do the right thing.

I recently read a book about interpretations of Middle Eastern languages, languages that are not nearly as straightforward as our language. When translating the Bible from Hebrew and Greek, choices were made in the use of language.

As a Dutchwoman, an aunt of mine worked on a Bible translation and to reach a consensus with a group of linguists regarding choice of words was  not easy.
The Middle Eastern languages are multi-interpretable and are able to be read and understood depending on the development of the person who reads or hears them.
The good and the bad may, therefore, be translated as the ‘ripe’ and the ’unripened’, the ‘ mature’ and as the ‘immature’. Or the conscious and the unconscious.
That which has come to understanding and that in which we are trapped in the I-oriented human nature.
While studying the texts for this service, I looked up some information and came across a recent video blog from the Dutch Bible Society, which describes a search for the translation of the term Sarx: S.A.R.X. This concept appears in Paul’s letters.
Is it meat, flesh, is it members, of members, of body, is it earthly nature?Sarx is a concept from times when people had a greater awareness of a spiritual nature than we have today. Our earthly nature, our “imprisonment” so to speak in our bodies, makes us experience the world from a separate perspective. From a material and mortal perspective, bound to time and space, we feel an urge to survive and act accordingly. We take care of maintaining our own body and members, if necessary at the expense of others.As we grow in the spirit, stand up in the spirit, as Paul would say, we begin to view ourselves and the world more and more from a broader perspective. From a sense of Oneness, the essential aspect of ourselves, free from our earthly identifications, free from our attachments.As humans we tend to identify ourselves, as men or women, young or old, successful in life or not, what work we do, as grown up and living in certain countries and cultures with certain religious ideas.

We could ask ourselves how we would be if we were born in another continent, in the body of the opposite sex, of a different race, in families which were richer or poorer, raised in a different political environment, or even in a different era.

What is left of us, who are we when we let go of these identifications?

The more we understand our Higher Nature, the freer we become from our own human limitations and habits. To get there, we have to give up bit by bit the idea we have of ourselves, who we thought we were. To sacrifice part of ourselves as it were. And even more…. (Delete = it’s Double)

The more we understand our Higher Nature, the freer we become from our own human limitations and habits.
To get there, we have to give up bit by bit of ourselves, who we thought we were. To sacrifice part of ourselves, as it were. And the more we give up the attachments to which we ‘thought we were’, the freer we become; in our thinking and in our actions.
Letting go of our impure intentions, or nature-driven behaviors, if you like, is not just 1, 2, 3 (should actually be written in letters not numbers, my mistake). So it should be: ‘one, two ,three”) ; it is gradual, with trial and error.

“Have a wise man blow away the impurities of himself, just as a blacksmith blows away the impurities of the silver, one by one, bit by bit and from time to time”(added “”for the quote;-) ), was written in the Buddhist text.

How are we able to practice that? Former minister Johannes Witteveen, who died last week and is the figurehead of Universal Sufism and Sufi Movement.  in the Netherlands, has repeatedly given an important indication: “A Sufi tries not only to look at things from his own perspective, but also from another’s.”

Viewing from the perspective of the other helps liberate us from our own views and attachments. As humans, we are strongly inclined to take our own thoughts very seriously and often to take them for granted. Even when it comes to our opinions and even judgments about other people. But how much does that say about the real being of the other person?

Inayat Khan says this about that:
“Whether I am praised in heaven or reviled and tumble out of heaven on earth, it doesn’t matter to me. To me life is a sea in eternal movement, in which the waves of fame and blame, as cities rise and fall”.( Added “” for the quote)
It doesn’t matter to me, he says.
He is not attached to how others think about him.
He realizes that there are as many ideas and images about him as there are others in the world. Millions.

And he has none of these ideas under his own control. None of these ideas are really about him. Of course he strives for a flawless life, but he knows that how the other person experiences him depends entirely upon the perspective that the other person has.

That also applies to us. We might feel trapped in the images which others have of us. We could also feel free to be ourselves, to follow our own direction, regardless of the images and expectations of others. We could also release others without sticking our images and ideas onto them. We could even be free from our own thoughts; taking them less seriously.

Byron Katie, American writer, gives important advice. With thoughts and conclusions we have about ourselves, others and life, she encourages us to ask a few questions.
The first two of these are: Is it true? And how do I know for sure that it is true?

Investigating our thoughts with the help of these questions helps us to become freer towards ourselves. When we are freer toward ourselves, we are freer toward the world.

The Hindu scripture even goes one step further. Herein it is said that he who neither desires nor despises the fruits of his activities is detached. Such a person is free from dualities, thereby overcoming the bondage to matter and becoming completely liberated.
Inayat Khan writes about this somewhere:
I find satisfaction in completing the work assigned to me and leave the consequences to the Great Cause.

I also recalled events in Einstein’s life from a service we had earlier: Einstein developed the atomic fission, making the atomic bomb his great horror. At the same time, the bomb on Hiroshima heralded the end of the Second World War, it is said.

There is cause and effect in the world and sometimes Cause and Effect are written in capital letters. The terms Cause and Effect with capital letters ignore our human gaze.

Recently I saw a video clip about color glasses, developed for people who are color blind. After putting on these glasses, people could suddenly see the colors which are visible to most people. Can you imagine the emotion when people who have seen the world in gray tones all their lives could suddenly see colors?

This is how I imagine the great Insight: Insight with Capital Letters. Whenever we are able to see with a totally different perspective, suddenly we see the depth and nuances in the world which we now sometimes find gray, incomprehensible and even cruel.
——-
Last week I spoke to a dear friend of mine and we talked about our deceased brothers.
Today, May 5, is the day of my younger brother’s death. After seven years of psychosis, mental health care, medication and all kinds of misery, my brother had celebrated his own Liberation Day 1.

The brother of this friend had died a year earlier in this same period of the year.
His brother died in his arms, slipped away and opened his eyes one last time …
And my friend looked through his brother’s eyes into a world so incredibly ( full ánd full of love… twice full was on purpose. 😉  )full of love which, instead of finding words for it to express that love, tears of emotion flowed down his cheeks again. Far beyond peace, he said, far beyond peace…. As we can imagine. An incredibly precious moment.
This other reality that is intertwined behind and through ours is really another dimension, of which only a few have glimpsed. For the people who experience this, it leaves behind an indelible memory, which often, however, seems more realistic than the reality we usually experience. Words fail to describe this other reality.
Just as words fail to describe colors to someone who is color blind. Or are we able to describe the colors to a color blind in such a way that s/he may suddenly imagine reality as we see it?

 As his WhatsApp motto, this friend of mine has: Reality is not perceptible through the eyes of religion or ideology. Such glasses and color glasses do not exist to allow us to see the reality behind our visible reality.

I would like to have a box with such glasses and distribute it here, but unfortunately, they are not yet on the market….

A Jewish young woman who had such special glasses or rather a special view of reality was Etty Hillesum. Even in wartime she was able to separate the essential from the unreal and keep her view of God. She looked beyond the human inability and tried to keep seeing God. It shows a great inner freedom, apart from the outer circumstances.

I read a piece of text from the book “That indestructible in me” 2

“My God, this age is too hard for fragile people like me. I also know that another era will follow, which will be humanistic. I am so eager to continue to live to transfer all the humanity that I hold within myself, despite everything that I experience every day, in that new era. That is also the only thing that allows us to prepare for the new time, by already preparing it in us.
And somewhere I am so light on the inside, so without any bitterness and I have so much strength and love within me. I really want to continue to live to help prepare for the coming of the new time and to transfer that which is indestructible in me to the new time, which will certainly come.  After all, it is already growing in me, every day, I feel it, right?
These are frightening times, my God. Last night it was the first time that I was lying sleepless in the dark with burning eyes and many images of human suffering passed by. I will promise you one thing, God, a little something: I will not attach my worries about the future to the present day as so many heavy weights, but that takes a certain amount of practice.

Every day has enough for itself. I will help you God, that you do not forsake it in me, but I cannot vouch for anything in advance. But this one thing becomes increasingly clear to me: that you cannot help us, but that we must help you and through the latter we help ourselves. And this is the only thing that we can save in this time and also the only thing that matters: a piece of you in ourselves, God. And maybe we can also help you dig up in the ravaged hearts of others. … There are people, it is certainly true, who, at the last minute, are bringing vacuum cleaners and silver forks and spoons instead of you, my God.”

And elsewhere I read from her, to now conclude this consideration:
“And words like God and Death and Suffering and Eternity must be forgotten again. And one must again become as simple and wordless as the corn that grows or the rain that falls.
One just has to be …”

1 Liberation Day is celebrated every year in the Netherlands on the 5th of May. It is to celebrate the end of World War II. The day before there is always a remembrance for the people who died, so they won’t ever be forgotten. 

2 Etty Hillesum, “That indestructible in me”, Uitgeverij Balans

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s